Skip to main content
All Posts By

Karin Wagener De Laat

Overweging tweede Kerstdag

By Geen categorie

Een bekende familiefilm rond Kerstmis is Home Alone. Een familie gaat met Kerst op vakantie en ontdekt in het vliegtuig, dat een zoontje thuis alleen is achtergebleven. De moeder is in alle staten en beweegt hemel en aarde om zo snel mogelijk weer bij haar kind te kunnen zijn. Uiteindelijk komt zij als eerste van het gezin terug in huis waar ze haar zoontje aantreft. Eind goed al goed.

Tegenwoordig gaat er een Amber Alert uit als er een kind vermist wordt. We krijgen dan op onze telefoon een berichtje waarin gevraagd wordt om uit te kijken naar het kind. Het signalement wordt vermeld. We krijgen ook een berichtje als het kind gevonden is.

Jozef en Maria zijn met Jezus in Jeruzalem. Hij is 12 jaar, zo’n beetje de leeftijd waarop onze kinderen hun Vormsel doen, en toen de leeftijd waarop een kind de grens overging naar volwassenheid.

Na een paar dagen keren Jozef en Maria in een karavaan naar huis terug en ontdekken, dat Jezus kwijt is. Hadden ze nu maar een Amber Alert gehad. Zo gauw het kan reizen ze drie dagen terug naar Jeruzalem, in de hoop Hem daar te vinden. Als er in de Bijbel sprake is van drie dagen, dan is God aan het werk.

Ze vinden hem in de tempel, waar hij tussen priesters zit en daar naar hen luistert en vragen stelt. Jozef en Maria zijn in alle staten. Had Hij niet even kunnen laten weten, dat Hij in de tempel was? Ze waren zich dood geschrokken. Maar Jezus zei hen: wisten jullie niet dat ik in het huis van mijn vader moest zijn? Preciezer vertaald staat er: wisten jullie niet dat ik in de dingen van mijn vader moest zijn? Dat ik thuis moest zijn bij Vader? Hij was Home Alone bij God.

Het blijken de eerste woorden van Jezus te zijn in het evangelie: wisten jullie niet dat ik in het huis van mijn vader moest zijn? Jezus maakt hier duidelijk van wie Hij is, waar Hij vandaan komt, wiens weg Hij zal gaan en waarheen Hij terugkeert. Hij komt van God, blijft bij God en gaat terug naar God. Hij is God uit God, licht uit licht, ware God uit de ware God. Geboren, niet geschapen, één in wezen met de Vader,

Tegen het einde van zijn leven, zal Jezus opnieuw naar Jeruzalem gaan, daar zal hij gedood worden. En weer duurt het drie dagen voor Hij zich laat vinden en Hij met Pasen als de verrezen Heer opnieuw verschijnt.

Zo is het nog altijd voor iedere mens die God zoekt. Wij zijn het niet die God vinden, het is God die zich laat vinden. Wij kunnen hooguit zoeken, vinden is niet aan ons, maar een heilig en liefdevol handelen van God.

In ons leven kunnen ook wij, net als Jozef en Maria, Jezus kwijtraken. Ouders en opvoeders die hun kind gelovig willen opvoeden, voelen zich vaak onthand, spreken de taal van de kerk niet meer, zijn de beelden kwijt. Wanneer zij hun kinderen aanmelden voor het sacrament van de doop, de Eerste Communie of het sacrament van het Vormsel, begint voor hen vaak een tasten in het duister. Onderweg zijn ze Jezus kwijtgeraakt. Ze keren als het ware terug naar de tempel om hem te zoeken.

Die zoektocht wordt echter moeizaam als kerk en ouders elkaars taal niet goed verstaan. Zouden we mogen zeggen, dat kerk en gezinnen ook elkaar daarin wat zijn kwijtgeraakt? Hoe zouden we elkaar weer kunnen vinden? Wat kan de kerk doen om de zoektocht van ouders en kinderen te ondersteunen?

Wij als pastores hebben erkend, dat wij ouders en opvoeders een handje moeten helpen om de weg naar Jezus opnieuw te zoeken. Hiertoe hebben we familiecatechese in het leven geroepen. We komen met ouders en kinderen op zondagmorgen bij elkaar om samen te werken aan en te spreken over ons geloof.

We hopen en geloven, dat deze vorm van catechese de zoektocht naar Jezus kan bespoedigen. We beseffen dat wij slechts kunnen zoeken, want het is Jezus die zich laat vinden. Hij staat met open armen ons op te wachten, als waren wij de verloren zonen en Hij leidt ons naar het huis van de Vader.

Jezus zegt in het evangelie, dat Hij in het huis van zijn Vader moest zijn. De evangelist Johannes schrijft daarover, dat er plaats is voor velen. Wie zich door Jezus laat vinden, en door Hem bij de hand genomen wordt op weg naar God, mag zich gelukkig prijzen deel uit te maken van een grote heilige familie.

Overweging Kerstmis

By Geen categorie

Kerstmis maakt ieder jaar een verlangen wakker naar geluk, gezelligheid, naastenliefde en vrede. Zowel kerkelijk betrokken mensen als mensen die bijna geen binding met kerk hebben, bezoeken kerstvieringen.

 

We hadden gehoopt Kerstmis dit jaar op deze ongedwongen gezellige en feestelijke manier in volle kerken en thuis te mogen vieren. Echter net als vorig jaar kan het niet. We moeten voorzichtig zijn, ons aan verscherpte regels houden, veiligheid en gezondheid voorop stellen.

 

We leven in een donkere, zorgelijke tijd. En niet wij alleen, overal, wereldwijd is het donker. Bijna twee jaar na het begin van de pandemie, lijkt het wel of er geen eind aan zal komen. Iedere keer weer een nieuwe, nóg besmettelijker variant, iedere keer weer opnieuw de spanning: wie zal er nu ziek worden, en hoe erg? Hoe lang redden we het nog, in de zorg? Wat zullen onze kinderen, klein- en achterkleinkinderen hieraan overhouden aan achterstand in hun ontwikkeling? Wie redt het nog, met het eigen bedrijf of praktijk? Hoeveel meer mensen nog verliezen alle perspectief en hoop? En intussen worden de lontjes korter, het begrip voor elkaar steeds kleiner. Hier en daar zijn er zelfs pijnlijke breuken ontstaan in voorheen warme gezinnen en vriendenclubs.

 

Donker is het niet alleen in ons land. Hier hébben we in elk geval nog vaccinaties, en ziekenhuizen en een grote reservepot met geld voor overheidssteun. Maar in grote delen van de wereld is het pure chaos, met enorme stromen vluchtelingen tot gevolg. Oorlog, armoede, honger. Jonge kinderen, zwangere vrouwen, oude mensen in bittere kou, met duizenden bijeengepakt in kleine tentjes aan de buitengrenzen van Europa. Aan de ellende komt maar geen eind en het lijkt intussen wel onbegonnen werk, zelfs voor goedwillende landen en regeringen, om nog iets te kunnen doen.

 

Corona heeft ons duidelijk gemaakt, dat niets meer vanzelfsprekend is. Het virus heeft onze kwetsbaarheid blootgelegd. We vertrouwden vóór de pandemie misschien wel te veel op onze eigen kracht en geloofden bijna heilig dat wij in staat waren het leven te maken en te beheersen.

 

We leven echter altijd in afhankelijkheid, bijvoorbeeld van de natuur en de elementen, van brandstoffen die fossiel of duurzaam worden opgewekt. We leven ook altijd verbonden met elkaar. Zij die geloven in God, erkennen dat het leven geschonken is en dat wij ons ook afhankelijk mogen weten van God. En natuurlijk bezitten we bijzondere talenten en krachten die ons door de eeuwen veel hebben gebracht en nog zullen brengen. Zo zijn immers vaccins ontdekt.

 

Virusdeeltjes, niet waarneembaar voor het blote oog, hebben wereldwijd het leven ontdaan van de glorie die we meenden te bezitten. We werden geconfronteerd met onze kwetsbaarheid en we leren elke dag opnieuw om onze zwakke kanten te aanvaarden, en om te leren leven in afhankelijkheid en verbondenheid.

We beseffen dat we niet alles in eigen hand hebben. We ontdekken dat we elkaar hard nodig hebben in de buurt, op school, in de zorg. We mogen elkaar daarin bijstaan en soms hebben we God daarbij nodig. God heeft in ieder geval altijd ons nodig. We beseffen dat we soms te weinig omzien naar elkaar, beter op elkaar mogen letten, aandacht hebben voor wie ziek wordt, voor elkaar bidden om genezing en goede gezondheid. Langzaamaan kunnen we de diepere betekenis van Kerstmis herontdekken: heb God lief en je naast als jezelf.

 

En toch werd het, ook dit jaar, weer Kerstmis. Horen we de woorden van de profeet Jesaja die elk jaar worden voorgelezen, maar die dit jaar, in elk geval voor mij, anders, dringender klinken: Het volk dat in het duister wandelt ziet een groot licht. Een licht straalt over hen die wonen in het land van doodse duisternis… Alsof Jesaja die woorden niet meer dan 2500 jaar geleden roept, maar vandaag: Lieve mensen, luister toch: God vergeet zijn mensen niet, vergeet jullie niet, nooit. Hoe donker het ook is, zijn licht schijnt voor jullie, júist nu, juist in donkere tijden. Er ís licht, er ís hoop.

 

Hoezeer een klein en krachtig virus ons ook heeft overrompeld, met Kerstmis komt iets anders kleins en krachtigs in ons leven: een kindje geboren uit God. God schenkt ons zijn zoon en Hij hoeft er niets voor terug. God wil enkel dat wij gelukkig zijn. Hij geeft ons het liefste dat Hij heeft. God legt zijn liefde in de kribbe.

 

God heeft zichzelf kwetsbaar gemaakt, Hij heeft zijn Almacht afgelegd en zich afhankelijk gemaakt als mens, in de geboorte van een kind. God doet dit omwille van ons, zodat Hij in ons hart zijn intrek kan nemen. Hij legt zijn kracht in ons hart, om daarmee de beste liefdevolle mensen te kunnen worden, die we maar kunnen zijn. Kwetsbare mensen weliswaar, die het beste van wat ze in huis hebben willen geven aan elkaar.

 

We mogen mensen worden die vrede brengen, die elkaar vergeving schenken voor verkeerde keuzes, die zich met elkaar verzoenen na conflicten, die zorg hebben om elkaar, die omzien naar wie ziek zijn, die eenzamen bijstaan, die een aardig woord en een lief gebaar voor een ander over hebben, die hun mening vrij kunnen uiten om iets aardigs tegen een ander te zeggen.

 

Is dat niet de wereld die God voor ons heeft gewild? Zou onze wereld er niet mooier uitzien als we er samen in slagen zulke mensen te zijn? Dat het mag worden zoals de engelen rond de kribbe zongen: ‘Eer aan God in den hoge en op aarde vrede onder de mensen in wie God welbehagen heeft.’ Zalig Kerstfeest

VERDERE AANSCHERPING CORONAMAATREGELEN VOOR R.-K. KERK VANAF 19 DECEMBER

By Geen categorie

De lockdown is ingrijpend voor iedereen. Dat ervaren ook de R.-K. bisschoppen en zij nemen hierin hun verantwoordelijkheid. Ze begrijpen dat dit voor parochies en parochianen weer een teleurstelling is die het samen vieren van onder meer Kerstmis belemmert. ‘Maar’ vragen de bisschoppen, ‘laten we zorg hebben voor onze naasten en dit zorgvuldig doen in solidariteit met de hele samenleving. Als gelovigen gaan we door deze donkere tijd in de kracht van het geloof en in het vertrouwen dat het Licht van Christus de duisternis overwint’.

Voor alle vieringen vóór 17.00 uur geldt dat deze met het maximumaantal van vijftig aanwezigen, exclusief bedienaren, publiek toegankelijk blijven.

U dient te reserveren om een viering  bij te wonen bij uw parochiekern.

Eerste Heilige Communie in 2022

By Geen categorie

Op 21 oktober jl. waren vertegenwoordigers van
alle werkgroepen Eerste Heilige Communie van de
10 parochiekernen bijeen om te spreken over de
planning van de vieringen in 2022 en over de wijze
waarop de voorbereiding op de Eerste Heilige
Communie zal gaan verlopen.

De planning ziet er als volgt uit:
Zundert zaterdag 23 april 10:30 u
Wernhout zaterdag 30 april 13:00 u
Achtmaal zondag 15 mei 11:00 u
Rijsbergen zondag 15 mei 13:00 u
Sint Willebrord zaterdag 21 mei 13:00 u en zondag 22 mei 13:00 u
Rucphen donderdag 26 mei 13:00 u (Hemelvaartsdag)
Sprundel zaterdag 28 mei 13:00 u
Klein Zundert zaterdag 4 juni 13:00 u (Pinksterzaterdag)
Zegge zondag 5 juni 13:00 u (1e Pinksterdag)
Schijf zaterdag 25 juni 13:00 u

Overweging 3e Advent:

By Geen categorie

Twee jongeren in Arnhem verzamelen sjaals, mutsen, handschoenen en truien. Ze leggen ze in een recyclebare plastic zak op parkbanken door het centrum van de stad. Op de zakken staat de tekst: ik ben niet kwijtgeraakt. Neem mij mee als je het koud hebt. “We willen graag helpen,” vertelt een van hen. “Er is best wel veel narigheid en ellende, en dit is een kleine bijdrage aan een mooiere wereld.”

Ze plaatsen een oproep om kleren te doneren op facebook en wanneer ze voldoende binnen hebben, gaan ze pakketjes samenstellen om op de banken te leggen. Onder het motto “help je medemens de kou door”, doen zij dit al enkele jaren. “Het is een klein gebaar, zeggen ze, en het brengt mensen samen”. Het maakt hen niet uit of het om daklozen gaat of om iemand met een goeie baan en mooi huis, die het toevallig koud heeft.

Mensen vragen aan Johannes de Doper, die hen aanspoort om zich te bekeren, om zich een nieuw leven aan te meten, wat moeten we doen? Zijn antwoord is even simpel als doeltreffend: wie dubbele kleding heeft, laat hij delen met wie niets heeft. Wie voldoende voedsel heeft, laat hij hetzelfde doen.

De jongens in Arnhem zullen waarschijnlijk geen idee hebben van deze evangelielezing, noch zullen ze weten wie Johannes de Doper is. Maar ze laten hun hart spreken, en hun harten kloppen voor hun medemensen. De vraag: wat moeten we doen? Hebben zij beantwoord.

De mensen die naar Johannes komen luisteren, worden door zijn woorden aangeraakt in hun hart. Velen leiden een leven dat geen voldoening meer geeft. Mensen zijn vooral bezig met hun eigen zorgen, met hun eigen problemen, maar zijn de verbinding met anderen kwijt aan het raken. Het leven begint voor hen leger en leger aan te voelen.

 

Johannes schetst hen een wereld waarin het anders zal gaan. Die wereld kan bij Johannes beginnen als mensen zich laten dopen, maar de echte omwenteling komt later. Want Na hem komt er iemand die groter is dan hij. Die Ander zal hen dopen met heilige Geest.

Heilige Geest is de kracht van God die ervoor kan zorgen, dat wij niet langer alleen met onszelf bezig zijn. Het is de kracht die ons in staat stelt om onze ogen en ons hart te openen voor de zorgen en vragen van anderen.

Wanneer iedereen die heilige Geest ontvangt, is de kracht van boven in alle mensen neergedaald. Die zorgt ervoor dat niemand zich enkel bezighoudt met zichzelf, maar dat wij samen ontdekken hoe wij met elkaar verbonden zijn in liefde, goedheid en vrede.

Toen ik hoorde over de twee jongens in Arnhem, ging mijn hart open. Als je je geloof in het goede in mensen in deze tijd aan het verliezen bent, kan de kleine simpele daad van deze twee jongemannen, je geloof in de goedheid herstellen. Je kunt voelen hoe hun gift op de parkbankjes ook iets met jezelf kan doen. De heilige Geest kan even door je heengaan, en je aanraken met de goedheid die deze twee jongens hebben laten zien.

Mensen stelden Johannes de vraag wat moeten we doen. Wij kunnen die vraag zelf in deze onzekere tijden ook stellen: wat moeten we doen? Wat is nodig om de wereld een beetje mooier te maken? Waar doen we goed aan? Johannes zegt: als je dubbele kleding hebt, deel dan met wie weinig heeft. Heb je genoeg te eten, deel dan met anderen. Eigenlijk is het antwoord op al onze vragen een simpele oefening. We moeten er alleen voor zorgen, dat wij goede beoefenaren ervan worden.

Verheug U, Gaudete, klinkt het vandaag, het licht is in aantocht, het kind zal geboren worden, ons hart zal open gaan. Verheug U, want de goedheid in mensen is nooit weg geweest. We moeten het soms alleen even afstoffen. Twee jongens geven het goede voorbeeld. Amen

Bisschoppen breiden coronamaatregelen uit: geen vieringen na 17.00 uur, ook niet met Kerstmis

By Geen categorie
De Nederlandse bisschoppen hebben besloten de coronamaatregelen voor de Rooms-Katholieke Kerk uit te breiden. Dit in verband met de huidige ontwikkelingen op het gebied van de coronapandemie. In de R.-K. Kerk worden voorlopig na 17.00 uur geen vieringen gehouden en dit geldt ook voor Kerstmis.
 
Het besluit houdt in dat er op kerstavond geen vieringen gehouden worden in de kerken. Er is dan wel in de Sint Bavokerk te Rijsbergen om 16.00 uur via de livestream een marionettenspel voor kinderen rond het kerstverhaal. Gerard en Ineke Damen verzorgen dit poppentheater.
 
Op Kerstavond is er om 20.00 uur een eucharistieviering via de Livestream in de Sint Bavokerk te Rijsbergen. In deze viering kunnen geen bezoekers aanwezig zijn.
 
De vieringen op Eerste Kerstdag, Tweede Kerstdag en Nieuwjaar gaan door zoals gepland.
 
Het besluit van de bisschoppen gaat per 1 december in en betreft zowel vieringen als andere kerkelijke bijeenkomsten tussen 17.00 en 05.00 uur.
Het gaat om de volgende vieringen:
 
In de even weken:
 
Klein-Zundert 17.30 uur wordt 14.00 uur,
 
Zegge 17.30 uur wordt 14.00 uur,
 
Rijsbergen 19.00 uur wordt 15.30 uur
 
Rucphen 19.00 uur wordt 15.30 uur.
 
In de oneven weken
 
Achtmaal 17.00 uur wordt 14.00 uur.
 
Sprundel 17.00 uur wordt 14.00 uur.
 
Schijf 19.00 uur wordt 15.30 uur.
 
Wernhout 19.00 uur wordt 15.30 uur.
 
Door de week
 
Zegge 19.00 uur wordt 15.30 uur.
 
Oudjaar Trudo 17.00 uur wordt 15.30 uur.
 
 
Het pastoraal team
Parochiebestuur Christus Koning
Parochiebestuur Sint Francis

Overweging door Diaken Jan van Steenoven

By Geen categorie

In de 1e Lezing, die we 12,5 jaar geleden ook lazen bij mijn diakenwijding,

horen we hoe de apostelen het steeds drukker kregen met de almaar groter wordende schare met volgelingen waardoor er werkzaamheden bleven liggen.

Er werd gemopperd.

Met zocht mannen én vrouwen om zich meer met de sociale kant van de leer van Jezus bezig te houden en men stelde het ambt van diaken in.

Daar waar priesters in de lijn van Jezus de leraar staan,

staat de diaken in de lijn van Jezus de dienaar.

Dat er ook vrouwelijke diakens waren lezen we in de brief van Paulus aan de christenen van Rome waarin hij de volgende aanbeveling schrijft:” voor Phebe, onze zuster die diakonos is van de kerk en die voor velen, ook voor mij een bijstand is geweest”.

In de loop van de tijd verdween het specifieke permanente ambt, voor altijd diaken, naar de achtergrond.

Toekomstige priesters werden nog wel tot diaken gewijd op de weg naar hun priesterwijding.

Het 2e Vaticaans Concilie, dat gehouden werd van 1962 tot 1965 werd het ambt van permanent diaken in ere hersteld.

Helaas alleen opengesteld voor mannen.

Tijdens het genoemde concilie besloten de kerkvaders dat getrouwde mannen, helaas geen vrouwen, vanaf 35 jaar toe te laten tot het ambt van permanent diaken.

Het concilie gaf de volgende officiële omschrijving van de taak van permanent diaken:

· Verkondiging van de schrift tot onderricht en aansporing van het volk;

· Gebed, toediening doopsel, bewaren en uitdelen van de eucharistie, assisteren en zegenen bij de huwelijkssluiting, voorgaan in de uitvaartliturgie en begrafenis en toediening van de sacramentaliën.

· Toewijding aan de werken van liefdadigheid en bijstand, het bezielen van gemeenschappen en sectoren van het kerkelijk leven met de nadruk op liefdadigheid.

 

In de loop van 1964 – 1965 groeide bij mij het verlangen om de latent aanwezig gebleven roeping uit mijn jeugd weer vorm te geven.

Van mijn 11e tot mijn 17e verbleef ik namelijk op het kleinseminarie Wernhoutsburg.

 

Na een bijzondere spirituele ervaring in Lourdes waar ik samen met Adje was ben ik in 1996 gaan studeren in Tilburg.

Na in 2000 mijn studie Theologie en Levensbeschouwing afgerond te hebben ging ik werken als pastor – geestelijk verzorger in de Oosterhoutse verzorgings- en verpleeghuizen Doelen, Oosterheem en Buurstede.

Daar woonden 850 ouderen, vaak op hoge leeftijd en met een gemiddelde verblijfsduur van anderhalf jaar.

Vaak was ik met stervensbegeleiding bezig,

een mooi en belangrijk aspect van de pastorale zorg.

Wat heb ik daar veel geleerd over menselijke verhoudingen,

soms denk ik er aan om over de relaties tussen ouders en kinderen,

die ik daar ervaren heb en die niet altijd even positief waren,

eens een boek te schrijven.

 

Helaas maakte het bezig zijn met de dood mij na 6 jaar wat zwaarmoedig.

Liep van het ene sterfbed naar het anderen en het laatste jaar dat ik daar werkzaam was overleden er 120 bewoners.

Aan de toenmalige bisschop Mgr. Muskens legde ik de vraag voor om een plaats te krijgen in een van zijn parochies. Wilde ook nog wel eens een kindje dopen, voorgaan in huwelijksvieringen.

Het toedienen van die sacramenten kwam in de verpleeghuizen niet meer voor.

Kortom de totale pastorale zorg kunnen en mogen verlenen.

 

Hij, Mgr. Muskens, nodigde mij uit om een verkorte 3 jarige opleiding te volgen aan de Priester- en diaken opleiding Bovendonk.

Na die 3 jaar, waarvan 2 als teamlid van de parochies van Breda West,

ronde ik die studie af met een scriptie over de palliatieve zorg.

Het eindwerkstuk had als titel: ‘Spiritualiteit de kern van de Palliatieve zorg’.

Op 30 mei 2009 werd ik in de Rijsbergse Sint Bavokerk tot permanent diaken gewijd door Mgr. Hans van den Hende.

Wat heb ik een goed gevoel overgehouden aan zijn telefoontje vanmorgen om me te feliciteren.

Dankbaar ben ik ook voor de warme brief van Mgr. Liesen en de vele kaarten met teksten die me raakten, die ik de laatste week al mocht ontvangen.

 

Twee dagen na de wijdingsviering, op 1 juni 2009, ben ik in de toenmalige 4 parochies van de Regio Rucphen gaan werken als diaken en werd er collega van pastoraal werkster Liesbeth Verkade.

Al snel volgde Sint Willebrord en later in enkele fases ook de 5 parochies van de Regio Zundert.

In beide gebieden ben ik ook nu nog met veel plezier actief.

 

Er is veel gebeurt in de afgelopen 12,5 jaar.

De 5 Rucphense parochies fuseerden tot de Sint Franciscus parochie.

Als teamleider heb ik rond die fusie enkele jaren gewerkt zonder vaste pastoor waardoor er veel werk te verzetten was rond dit samengaan.

Gelukkig kwam een aantal jaren terug onze pastoor, Hans van Geel.

Samen met de pastores Wim van Reen, Gerard Damen en Rob van Sambeek vormden we een ijzersterk team om invulling te geven aan de pastorale zorg voor de 10 parochiekernen.

Vorig jaar nam ik afscheid als lid van het pastorale team.

Niet gemakkelijk want ik heb over alles ook wel een mening.

 

Een van de taken die aan het ambt van diaken verbonden zijn is de zorg voor de mensen die het moeilijk hebben.

De mensen die behoefte hebben aan barmhartigheid.

Bij mijn wijdingsviering op 30 mei 2009 hebben we hetzelfde Evangelie gelezen als vandaag.

De tekst over het laatste oordeel en de Werken van Barmhartigheid.

 

Wat is barmhartigheid?

Het woord klinkt een beetje ouderwets.

Toch voelen we aan hoe belangrijk het is:

We zouden ook kunnen zeggen: warmhartigheid!

In de Bijbel is barmhartigheid één van de belangrijkste eigenschappen van God. Er zijn voor het woord barmhartigheid veel synoniemen zoals:

liefde, genade, goedertierenheid, medelijden, ontferming, goedheid, bewogenheid.

Een meer eigentijds woord is: compassie.

 

De God van de Bijbel is vóór alles de Barmhartige,

van binnenuit bewogen met mensen.

Het woord barmhartig heeft in het Hebreeuws te maken met onze ingewanden, buik, baarmoeder:

de plaats van onze gevoelens,

de plek waar we geraakt worden.

In het Evangelie hoorden we Jezus praten over barmhartigheid.

Over het je ontfermen over de ander die het moeilijk heeft.

Jezus zegt: wat je gedaan hebt voor een van de geringste van mijn zusters of broeders heb je voor mij gedaan.

In onze verhardende wereld lijkt het wel dat wij mensen steeds sterker op onszelf gericht zijn.

Kijk naar de reacties op de mensen die,

op de loop voor het geweld in hun eigen land,

bij ons komen zoeken naar rust en veiligheid.

Natuurlijk kunnen wij niet alle vluchtelingen opnemen,

maar het rijke en welvarende deel van Europa zou met een gelijkwaardige verdeling over alle landen dit probleem moeten aankunnen.

 

Wellicht kunnen wij ons geen voorstelling maken van wat het is om op de vlucht te moeten voor geweld.

De beelden die we zien op TV zijn we wellicht weer snel vergeten.

Daarnaast blijft de verdeling van de welvaart zorgen voor strijd,

voor mensen die zoeken naar een betere toekomst.

20% heeft alles, 80% heeft niks of een heel klein beetje.

Natuurlijk kunnen wij niet alle ellende op de wereld oplossen.

Wanneer we echter beginnen om in onze eigen omgeving de nood te lenigen dan ontstaat er een golfbeweging van warmhartigheid, van compassie,

die steeds verder draagt.

Als een steen in het water waarbij de ringen steeds groter worden.

Als mijn fysieke gezondheid het toestaat wil ik graag nog een aantal jaren werkzaam zijn in het pastoraat, in het bijzonder in de parochiekernen van de Sint Franciscusparochie en de Christus Koning parochie.

Actief zijn in de lijn van Jezus dienstknecht.

Hij is mijn Tochtgenoot en Reisgids.

Dank aan mijn andere tochtgenoot, Adje,

voor alle steun die je me al die jaren al geeft.

 

Veel inspiratie om mijn bezigheden met plezier te kunnen uitoefenen haal ik bij Sint Franciscus van Assisi, o.a. uit het mooie gebed wat ik vaak lees.

 

Gebed van Franciscus

Heer, maak mij een instrument van uw vrede.

Waar haat het hart verscheurt,

laat mij liefde brengen.

Waar wordt beschuldigd,

laat mij vergeving schenken.

Waar verdeeldheid mensen van elkaar vervreemdt,

laat mij eenheid stichten.

Waar twijfel knaagt,

laat me geloof brengen.

Waar dwaling heerst,

laat me waarheid uitdragen.

Waar wanhoop tot vertwijfeling voert,

laat hoop doen herleven.

 

Waar droefenis neerslachtig maakt,

laat me vreugde brengen.

Waar duisternis het zicht beneemt,

laat me licht ontsteken.

Maak dat wij niet zozeer zoeken om getroost te worden,

als wel om te troosten.

Om begrepen te worden,

als wel om te begrijpen.

Om bemind te worden als wel om te beminnen.

Want wij ontvangen door te geven.

Wij vinden door onszelf te verliezen.

Wij krijgen vergeving door vergeving te schenken

en wij worden tot eeuwig leven geboren door te sterven. Amen.

Overweging bij het feest van Christus Koning

By Geen categorie

Een vrijwilliger in onze parochie haalde jaren elke dinsdag en donderdag niet verkocht brood bij een bakker op en zorgde ervoor dat dit terechtkwam bij gezinnen die moeilijk de eindjes aan elkaar konden knopen. Hij kende enkele mensen die contact hadden met deze gezinnen en schakelde hen in bij de verdeling. Hij deed dit werk vrijwel ongezien en zou er niet gauw over vertellen, want het ging hem niet om hem zelf, maar om de huishoudens die het slecht hadden.

De man kwam niet op de televisie en stond ook niet in de krant. Zijn dienstbaarheid, zijn goede daad, verrichtte deze vrijwilliger in relatieve stilte, aan het eind van de dag, meestal in het schemerdonker.

Dat het nodig is dat mensen geholpen moeten worden met hun dagelijks brood, is een schande. Het zou niet nodig moeten zijn. Aan die boosheid kun je energie besteden en je kunt je druk maken over dit onrecht. En dat is goed en dat zal deze vrijwilliger bij tijd en wijle ook hebben gedaan en nog doen. Maar hij koos er ook voor een deel van zijn tijd te geven aan het helpen van mensen.

Zou je mogen zeggen dat hier in betrekkelijke stilte een koninklijke daad werd verricht? Ik denk het wel. Dit is een manier om te laten zien wat Christus voor ogen stond. Christus Koning gaat mijns inziens precies om deze dingen.

Christus wilde namelijk geen koning zijn omwille van zijn eigen bekendheid. Net als de man met het brood, zou Jezus zijn foto niet in de krant hebben gewild, of had hij toegejuicht willen worden op televisie. Hij zocht geen status of macht. Jezus deed veel in betrekkelijke anonimiteit. Hij was dienstbaar aan mensen, omdat mensen kinderen van God zijn en recht hebben op geluk en welzijn en op een volwaardig bestaan. Als Jezus mensen tegenkwam, die een gebrek leden, sprak Hij met hen, en soms bleek dat al genoeg. Ze voelden hoe Jezus in hen niet de gebrekkige zag, maar de hele mens op zoek naar geluk.

Het is deze levenswandel die Jezus zoveel tegenspraak en weerstand opleverde. Want de mensen met macht en status, ervoeren steeds vaker de kracht van de ontmoeting die Jezus met mensen had. Hoe Hij mensen in het hart wist aan te spreken, terwijl de leiders mensen benaderden met bangmakerij en politiek gewin. Jezus moest uit het straatbeeld verdwijnen, hij moest worden opgeruimd, de orde van de zittende macht moest worden hersteld. Zo gaat het tegenwoordig nog altijd met mensen die zich uitspreken, die opkomen voor medemenselijkheid. Zittende machthebbers leggen hen het zwijgen op.

We vieren vandaag het feest van Christus Koning. In het evangelie horen we hoe Jezus op het punt staat veroordeeld te worden tot de dood aan het kruis. Op de vraag van Pilatus of Jezus de koning van de Joden is, antwoordt Hij dat zijn koningschap niet van deze wereld is. Zijn koningschap is niet van deze wereld. Koningschap in deze wereld kan namelijk ten prooi vallen aan machtsmisbruik en onderdrukking. Het koningschap van Jezus komt van God, van de wereld van vrede, liefde en goedheid, waarin elke mens gezien mag worden, waarin elke mens meetelt, omdat elke mens een kind van God is en recht heeft op menswaardigheid, geluk en welzijn. Wie daarvoor opkomt, heeft vaak een zware weg te gaan.

Parochies regio’s Zundert en Rucphen: ‘Eucharistievieringen op zondagochtend’

By Geen categorie

Een moeilijk besluit is door de samenwerkende parochiebesturen van de regio’s Zundert en Rucphen genomen. Dit alles in goed overleg met de parochiekerncommissies (PKC’s) en het Bisdom Breda. De beslissing luidt als volgt: binnen de parochies Christus Koning en Sint Franciscus zijn twee hoofdkerken aangewezen waarin iedere zondagochtend de Eucharistievieringen worden gehouden. In de overige acht kerken kunnen de parochianen op de zaterdag terecht, met eens in de veertien dagen een dienst in de eigen kern.

Een besluit waarbij we niet over één nacht ijs zijn gegaan. De personele bezetting van met name het pastoraal team heeft hierin parten gespeeld. Konden we voorheen een beroep doen op vijf voorgangers, nu hebben we een capaciteit van hooguit drie,” geeft pastoor Hans van Geel uitleg. De samenstelling van het pastoraal team bestaat uit pastoor Van Geel, pastoraal werker en teamleider Wim van Reen, teamassistente Jeanette de Kort, ondersteund door diaken Jan van Steenoven.

Parochiekerk

“De voorkeur voor de Eucharistievieringen op de zondag kwam voort uit gesprekken met het Bisdom van Breda. Het bestuur van de Christus Koning- en Sint Franciscusparochie heeft ruim een maand geleden besloten de Sint Trudokerk in Zundert als hoofdkerk voor de parochie Christus Koning aan te wijzen. Voor de parochie Sint Franciscus is de keuze gevallen op de Heilige Willibrorduskerk in Sint Willebrord.” De parochiekerncommissies werden hierover ingelicht.

Faciliteiten

“Doorslaggevend hierbij waren de ligging, de kwaliteit van het gebouw en de beschikbare faciliteiten. Het zijn beide kerken waarin de Eucharistievieringen goed tot hun recht komen,” vervolgt pastoor Van Geel. De pastoor, die als voorzitter aan het hoofd van beide parochies zetelt, wordt in zijn uitleg bijgestaan door vicevoorzitter Ineke Lochten van de parochie Christus Koning en Eugene Rokx die sinds september de functie van vicevoorzitter voor de Franciscus Parochie Rucphen bekleedt. De Eucharistievieringen in Sint Willebrord vinden elke zondagochtend om half tien plaats, de vieringen in de Zundertse Trudokerk elke zondag om elf uur. “En daarmee kan de oudere generatie blindelings vertrouwen op een Eucharistieviering in de regio,” is de positieve balans van het bestuur.

Koppels

In de overige acht kerken wordt voortaan één viering per twee weken gehouden, hiervoor heeft het kerkbestuur de parochiekernen gekoppeld. Zo staan er op de ene zaterdag een viering in de Sint Willibrorduskerk van Klein Zundert (17.00 uur) en een kerkdienst in de Sint Bavokerk van Rijsbergen (19.00 uur) ingeroosterd. De week erop staan de diensten in de Sint Corneliuskerk van Achtmaal (17.00 uur) en de Onze Lieve Vrouw van Altijddurende Bijstand van Wernhout (19.00 uur) op de agenda. Het zelfde geldt voor de Sint Franciscusparochie regio Rucphen. De kernen Sprundel en Schijf zijn aan elkaar gekoppeld met om vijf uur een viering in de Joannes de Doperkapel en om zeven uur een samenzijn in de Heilige Martinuskerk in Schijf. De week erna staat de kerkdienst in de Heilige Maria Boodschapkerk van Zegge (17.30 uur) op het rooster met om 19.00 uur een dienst in de Martinuskerk van Rucphen.

Vervoer

Het kerkbestuur buigt zich naar aanleiding van het nieuwe rooster over de mogelijkheden van vervoer: “We denken hierbij aan een samenwerking met de vervoersinitiatieven binnen de kernen. We gaan dit nog bespreken met de desbetreffende partijen. Overigens staan we open voor ideeën die via het parochiesecretariaat kunnen worden ingediend.” Het nieuwe vieringenrooster gaat in bij het begin van het nieuw kerkelijk jaar, de eerste zondag van de advent en dat is het weekend van 27/28 november 2021.

Jan van Steenoven viert 30 november zijn 12,5 jarig jubileum als diaken.

By Geen categorie

Hij is in 2009 begonnen bij de Sint Franciscusparochie en in 2014 nam hij daar de Christus Koningparochie bij. “Als mijn gezondheid het toelaat, wil ik de komende jaren blijven doen wat ik nu doe.” 

Jan heeft altijd een sterk gevoel met de kerk gehad, maar hij had niks met het celibatair leven. Op 43-jarige leeftijd gaat hij vrijwilligerswerk doen in de Sint Bavokerk in Rijsbergen. “Daardoor kwam steeds meer de roeping naar boven om in de kerk te werken. Op 46-jarige leeftijd ben ik theologie gaan studeren in Tilburg,” vertelt Jan. “Ik deed toen deeltijd en was de oudste van de groep. Ik was er altijd heel trots op dat ik alle tentamens in één keer had gehaald, want het was een moeilijke studie,” lacht hij.

Zwaarmoedig

Na het afstuderen werkte Jan als geestelijk verzorger in drie verzorgingshuizen in Oosterhout. De continue aanraking met de dood, maakte hem zwaarmoedig en Jan vroeg aan monsieur Muskus, toenmalige bisschop van Breda, of hij plek had in zijn parochie. “Hij vroeg of ik diaken wilde worden, dat leek me wel wat.” Diaken is de hoogste kerkelijke ambt voor getrouwde mannen. Er volgt een drie-jaar durende studie in Hoeven naast zijn werk. Op 30 mei, 2009, wordt hij tot diaken geweid in de Sint Bavokerk in Rijsbergen. Vanaf 1 juni datzelfde jaar is Jan ook diaken in de parochie van Rucphen. In de loop van de jaren zijn daar alle Zundertse dorpen bijgekomen. Met in 2020 de Christus Koningparochie.

Veranderingen

Jan wil er graag zijn voor de kerkgangers. “Voor mij ligt de nadruk vooral op mensen die het moeilijk hebben.” De diaken vindt vooral uitvaarten heel bijzonder. “Je komt dan het dichtst bij mensen. Het is ook eigenlijk de taak van een diaken om zich te bekommeren over de mensen op de rand van de maatschappij. Helaas zijn die er ook in onze gemeentes nog veel.” Hij is blij met de veranderingen in gelovige opvoedingen. “Ik denk dat het goed is dat het dwingende er af is. Vroeger zaten we met 500 mensen in de kerk, nu 50 tot 100, maar die zitten er wel omdat ze er zelf bewust voor hebben gekozen. Vroeger was dat nooit een discussie: je ging gewoon naar de kerk,” herinnert Jan zich.

Emeritaat

Aan stoppen moet hij nog lang niet denken. “Ik ben inmiddels 72, dus had al met emeritaat kunnen zijn.” Emeritaat is met kerkelijk pensioen gaan. “Maar ik zie het zelf niet als werk, ik zie het als roeping,” glundert Jan trots.

X