Category

Geen categorie

Gebed Veertigdagentijd (naar Franciscus)

By | Geen categorie | No Comments

Heer, leer mij deze veertigdagentijd, na te gaan,

hoe ik als volgeling van Jezus,

mijn medemens kan bijstaan.

Maak mij een instrument van uw vrede,

waar haat het hard verscheurt.

Laat mij liefde brengen,

waar wordt beschuldigd.

Laat mij vergeving schenken,

waar verdeeldheid mensen van elkaar vervreemdt.

Heer, leer mij deze veertigdagentijd, te ontdekken,

hoe ik als volgeling van Jezus,

mijn medemens kan verlichten.

Laat mij eenheid stichten,

waar twijfel knaagt.

Laat me geloof brengen,

waar dwaling heerst.

Laat me waarheid uitdragen,

waar wanhoop tot vertwijfeling voert.

Heer, leer mij deze veertigdagentijd, de weg te vinden,

hoe ik als volgeling van Jezus,

mijn medemens kan opbeuren.

Laat hoop doen herleven,

waar droefenis neerslachtig maakt.

Laat me vreugde brengen,

waar duisternis het zich beneemt.

Heer, leer mij deze veertigdagentijd, rust te vinden,

om bij mezelf te onderzoeken,

hoe ik als volgeling van Jezus, zou moeten zijn.

Maak dat ik niet zozeer zoek

om getroost te worden,

als wel om te begrijpen.

Om bemind te worden

als wel om te beminnen.

Want wij ontvangen door te geven.

Wij vinden door onszelf te verliezen.

Wij krijgen vergeving door vergeving te schenken.

en wij worden tot eeuwig leven geboren door te sterven.

Heer, help ons samen met alle mensen in onze Franciscusparochie

deze veertigdagentijd, de goede weg te vinden.

Liturgiecommissie Sint Franciscusparochie

 

 

Overweging door pastor Wim van Reen:5E ZON B 2021

By | Geen categorie | No Comments

Een jaar geleden kregen we te maken met het coronavirus. We herinneren ons nog de beelden van ziekenhuizen in Italië en in Oost Brabant die overstroomd raakten met coronapatiënten. Verdrietige beelden van artsen en verpleegkundigen die ten einde raad waren. Zullen zij zich hebben afgevraagd, waarom overkomt ons dit?

We zien nog bijna dagelijks beelden van mensen op de vlucht voor oorlog en geweld, mensen die honger lijden. Zullen deze mensen zich afvragen, waarom overkomt mij dit? Waar heb ik dit aan verdiend? Waar is God als je Hem nodig hebt?

In de eerste lezing horen we over Job, de in alle opzichten rijke man, die alles verliest. Hij blijft ondanks alles geloven dat God hem draagt. Maar ook hij vraagt zich af: waar heb ik dit aan verdiend? Waarom? Ook hij ziet door alle leed en ellende soms geen uitkomst meer.

Velen zullen zich kunnen herkennen in Job. Mensen verliezen door corona hun gezondheid, hun baan, hun bedrijf, hun verbinding met anderen, hun leven. Zij en wij stellen ook vragen: wat is de zin hiervan? Waarom doet God ons dit aan? Waarom krijgen mensen ernstige ziektes, sterven mensen, zelfs op jonge leeftijd? Waarom? Heel vaak is de waaromvraag echter geen vraag, maar eerder een hartenkreet, of zelfs een vloek die zich verkleedt als vraag.

In het evangelie horen we dat de schoonmoeder van Petrus ziek is. Misschien vragen haar familieleden ook naar het waarom ervan. In die tijd geloofde men dat ziekte en ongeluk een straf van God was, voor fouten uit het verleden. Ze zullen vol zitten met vragen. Maar Jezus staat echter niet stil bij vragen die ze kunnen hebben naar het waarom. Hij gaat naar haar toe, pakt haar bij de hand en zij staat op.

Vervolgens geneest hij velen die ziek zijn en aan allerlei kwalen lijden. Niet vragen naar het waarom, maar naar mensen toe gaan en hen genezen. Dat is wat hij doet.

Jezus laat niet toe dat de boze geesten van het waarom spreken. De waaromvraag is gemaakt om te knagen en zo doet de boze geest zijn werk. Die boze waaromgeest, kan moedeloos en wanhopig maken, want een antwoord komt er niet. Het antwoord dat Jezus geeft, is een uitgestoken hand, een woord van troost, liefdevolle toenadering. Jezus weet dat de boze geesten van het waarom er zijn, maar ze moeten zwijgen. In zijn uitgestoken hand wordt God zichtbaar.

’s Nachts gaat Jezus naar een stille plek om te bidden. Hij gaat niet vragen aan God waarom mensen hun ziekte hebben gekregen of waaraan ze het verdiend hebben. Hij legt alles wat hij heeft gezien en gedaan in de handen van zijn Vader. Jezus hoeft geen antwoord van God, hij stelt Hem geen vraag. Hij legt wat hem bezighoudt neer in het vertrouwen, dat God ook Hem bij de hand neemt, zoals Hij de schoonmoeder van Petrus bij de hand nam.

Betekent dit dat we de waaromvraag naar het lijden niet langer mogen stellen? Vragen naar het waarom hoort bij mensen, bij de menselijke conditie. God heeft al onze vragen al gehoord, voordat wij er woorden aan geven. Hij weet dat de boze geest van het waarom in ons rondwaart.

Hij reikt ons de hand en gaat met ons mee, wetende dat wij Hem vragen zullen blijven stellen. God spreekt ons hierover niet op bestraffende toon toe. Hij zal alles wat wij Hem voorleggen, ook onze vragen met mildheid omgeven, Hij zal ons en alles wat van ons is zegenen, en Hij zal ons optillen.

In zijn Hand mogen we het vragen naar waarom loslaten. Door Hem zijn wij gezien en gekend. Wie zich door God voldoende opgetild voelt, kan net als Jezus iemand anders die in nood verkeert de hand toesteken en zeggen: sta op, je bent nooit alleen.

Buurten met de Bijbel

By | Geen categorie | No Comments

In de 40-dagentijd is er weer Buurten met de Bijbel. Gedurende 5 woensdagmiddagen lezen we evangelieteksten van de zondagen in de vastentijd. De bijeenkomsten vinden op woensdagmiddag plaats in de pastorie van de Heilige Trudo te Zundert, aan de Molenstraat 9. We beginnen telkens om 14.00 uur. Er is plaats voor maximaal 8 personen, zodat we op veilige afstand van elkaar kunnen buurten. Deelnemers melden zich aan, bij de teamassistente van het pastoraal team. Achter in de kerk ligt extra informatie.

Pastor Wim van Reen

Klik op onderstaande link:

buurten vastentijd

Overweging bij de 3e zondag door het jaar B door pastor Wim van Reen

By | Geen categorie | No Comments

Uitgezonden worden. Soldaten worden uitgezonden naar Irak, Afghanistan, Mali, Bosnië. Verschillende kloosters en congregaties zonden hun paters, broeders en zusters als missionarissen erop uit, naar Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Tegenwoordig worden priesters uit die landen uitgezonden naar ons. Soms kies je ervoor om uitgezonden te worden, soms word je uitgekozen.

In de eerste lezing kiest God de profeet Jona uit en zendt hem vanuit Israël naar Ninive, een grote stad aan de rivier de Tigris. De stad zou tegenwoordig in Irak bij Mosoel liggen.

Er heerst moord en doodslag. Bewoners moeten zich bekeren. Jona is bang voor wat hem te doen staat. Hij denkt: Ja, daag. Ik ga mooi nie. Hij schuilt voor God op een schip en vaart een andere richting in. Maar wegduiken helpt niet, God ziet ieder mens tot in het hart.

God vindt dat Jona door elkaar moet worden geschud. Dus haalt de hemel een flinke storm uit de kast. Deze doet schip en bemanning beven. Jona wordt overboord gegooid en belandt in de bek van een walvis. Deze zwemt naar Ninive en spuugt Jona op het land. God zegt dat Jona nu toch echt moet gaan. Jona gaat met lood in de schoenen. Een Israëliet gaat tegen mensen in Irak zeggen dat ze slecht bezig zijn.

(bron: unsplash.com)

 

Tot Jona’s verbijstering bekeren de inwoners zich. Ze hullen zich in boetekleren en vragen God om vergiffenis. God had de stad met de grond gelijk willen maken, maar kiest voor vergeving.

Jona had er niet voor gekozen om uitgezonden te worden. De leerlingen van Jezus doen dat wel. In het evangelie roept Jezus hen. De vissers laten hun netten achter en volgen hem. We kunnen het ons bijna niet voorstellen: zomaar alles achterlaten. We kunnen ons misschien beter verplaatsen in het gemoed van Jona met zijn angst en twijfel, het wegduiken, lood in de schoenen.

Hoe kan het dat de vissers hun oude vertrouwde bestaan meteen achter zich laten? De evangelist Marcus wil ons hiertoe op het spoor zetten van geloven in Jezus Christus. Hij wil laten zien dat als Jezus je roept, je hart zo intens geraakt wordt, dat je niets anders meer wilt dan volgen, niets anders meer wilt dan uitgezonden te worden in Gods naam.

Zouden wij op deze manier leerlingen van Christus kunnen zijn? Wat zouden wij doen als Hij ons roept? Zouden we bedenktijd willen, twijfelen we? Willen we ons huidige leven toch graag behouden? Zou er een manier zijn om Hem te volgen zonder alles achter te laten?

Als we ons laten leiden door hetgeen Marcus ons wil vertellen, dan wordt ons hart zo intens geraakt, dat we Christus zullen volgen. Je hart is dan omgevormd tot een bron van liefde. Wat neem je dan mee op je tocht met Hem: vrede in je hart voor wie je onderweg tegenkom, zegen voor alle mensen, verhalen over Jezus waarmee de harten van mensen ook open kunnen gaan.

Wat de boodschap van God in de weg staat, kunnen we achter ons laten: jaloezie, eigenwaan, heerszucht, haantje de voorste willen zijn. Wanneer je hart een bron van liefde wordt, hoeft het achterlaten van wat God in de weg staat, niet moeizaam te gaan.

(bron: unsplash.com)

Vandaag gaat het om geroepen worden door God. Om onze oren en ons hart open te stellen voor Hem. We mogen met zijn boodschap op weg gaan, uitgezonden naar mensen die mensen nodig hebben. Wat God daarbij in de weg staat, mogen we achter ons laten, dat mogen we afleggen. Waar God en medemens mee gediend zijn, mogen we koesteren en uitdragen. Amen.

Update Coronamaatregelen

By | Geen categorie | No Comments

Zoals u wellicht hebt vernomen uit media bronnen, zijn de corona maatregelen verder teruggeschroefd. Dit zal duren zeker tot en met 9 februari 2021 a.s.

Het aantal aanwezigen die bij een uitvaart aanwezig mogen zijn is teruggebracht van 100 naar 50 personen, exclusief de pastores, kosters, acolieten en koorleden.

Deze maatregel zal ingaan op maandag 25 januari 2021 a.s.

Overweging van Pastor Wim van Reen bij de 2e zondag door het jaar B

By | Geen categorie | No Comments

Pastores staan regelmatig mensen bij. Zieken en ouderen roepen een pastor voor ziekenzalving of ziekenzegen. Jonge ouders vragen om hun kindje te dopen, jonge stellen roepen een pastor als getuige bij hun jawoord. Nabestaanden vragen een pastor om de afscheidsdienst voor een dierbare te begeleiden. Mensen vragen een pastor om een luisterend oor bij levensvragen.

Elke roep is al door God gehoord, nog voor mensen woorden hebben gevonden. God gaat namelijk met ieders leven mee, wie of waar je ook bent en hoe het ook met je gaat. God hoort niet alleen de roepende, maar geeft ook richting aan het antwoord van de pastor. Mensen vragen en mensen antwoorden, maar God verbindt hen met elkaar.

Wie een pastor vraagt heeft vaak weet van de boodschap van God. De pastor zal trachten de vraag of het levensverhaal te beluisteren en loopt een stukje met iemand mee. Er zijn echter steeds minder mensen die zo’n vraag stellen, of een band met een pastor of de boodschap hebben. Er wordt ook minder over God gesproken, mensen zijn de woorden kwijtgeraakt of raken vervreemd van kerk en geloof.

Ouderen, opgegroeid met de vanzelfsprekendheid van kerk, voelen zich vaak nog thuis in de kerk, bij God of Maria. Gelukkig steekt Oma nog een kaarsje voor me aan, als ik examen moet doen, zegt een kleinkind. Haar Oma heeft nog een persoonlijke band met de beelden en de verhalen, is nog vertrouwd met Maria, met de kerk.

We zien ook jongeren de weg naar innerlijk leven vinden en ontdekken dat het leven niet alleen maar gaat om geld, werk en bezit. Ze kunnen het weldadig vinden een dienst bij te wonen, in stilte te zijn, om geroepen te worden door God.

Er moeten mensen zijn die het vuur van geloof brandende houden, ook al is dat soms een waakvlammetje. De kerk zelf is ook zoekende naar wegen om geloof levend en vitaal te houden. Ze noemt dit missionaire parochie. Deze wordt omarmd door Paus Franciscus.

Hij roept parochies op om naar buiten te gaan en relaties aan te gaan met mensen die zoekende zijn. Niet persé om hen mee naar binnen te sleuren, maar om hen bij te staan in hun zoektocht naar verdieping, verbinding en innerlijk leven.

En wij zijn het uiteindelijk niet zelf die dit klaarspelen, zegt de Paus, het is God die met zoekers op pad gaat, die kerkmensen de weg naar hen wijst, en hen met elkaar in geloof verbindt. We zouden kunnen zeggen: als God de kerk niet opbouwt, sjouwen de mensen vergeefs.

Vandaag begint de actie kerkbalans, waarin vooral aandacht gevraagd wordt voor de inkomsten van de kerk, zodat de kerk kan voortbestaan, zodat goede werken gedaan worden. Juist in deze coronatijd lopen kerken inkomsten mis en is uw bijdrage zeer welkom.

Kerkbalans is met elkaar het vlammetje van geloof bewaken. Met hulp van God samen ervoor zorgen dat het vlammetje mag groeien en een vuur mag worden waaraan mensen zich warmen. Een kerk die warmte uitstraalt, die vriendelijk en gastvrij overkomt, is een kerk die aantrekkelijk is om bij te willen horen.

Wanneer de sfeer er echter verbitterd raakt, zullen nieuwe mensen minder gauw de verbinding zoeken. Laten we dus de lamp van geloof brandende houden en geleid door God ervoor zorgen, dat de kerk een plek is, waar mensen mensen kunnen roepen en zich door God geroepen mogen weten. Waar mensen graag willen wonen, zomaar een dak boven wat hoofden, zoals Oosterhuis zegt.

Dan zou het toch fijn zijn als we tegen elkaar zouden kunnen zeggen: kom eens kijken waar ik in geloof woon. Kom eens kijken in mijn huis van gebed.

Kom eens kijken waar ik woon, zegt Jezus tegen leerlingen van Johannes de Doper. Johannes zegt tegen hen: Zie het Lam Gods. Ze gaan Jezus achterna en Hij zegt: Wat willen jullie? We willen weten waar je woont. Kom maar eens kijken waar ik woon.

Ze zien dat Hij in de liefde woont. Hij heeft niet veel nodig, zeker niet voor zichzelf. Zijn ogen zijn gericht op God en op mensen om hem heen, want Hij weet dat God in Hem woont en hij daardoor altijd thuis komt bij zichzelf en in God.

De twee leerlingen halen een broer erbij. Jezus ziet in Hem een van God gegeven kracht, om het fundament van geloof te kunnen leggen. Jezus zegt: Simon, Gij zult Petrus heten, Rots, want op jou zal God zijn kerk bouwen.

Nu de actie kerkbalans start, staan ook wij opnieuw voor Christus en ziet Hij ons in de ogen. Hoe zal Hij ons noemen? Herkent Hij in ons zo’n zelfde kracht als bij Petrus? Vormen wij het fundament van de kerk van de toekomst? Zouden wij die kracht in onszelf herkennen? Of twijfelen we nog?

Weten we nog niet hoe we ons tot de kerk van de toekomst verhouden? Maken we er straks deel van uit? Willen en kunnen we dat van harte? Allemaal vragen die we onszelf mogen stellen. Laten we bidden dat wij ons geroepen blijven voelen om met Gods hulp de kerk op te bouwen.

Overweging bij Driekoningen door pastor Wim van Reen

By | Geen categorie | No Comments

Koning Covid regeerde met harde hand. Heel de wereld was onder zijn invloedssfeer. Niemand kon eraan ontkomen. Mensen hoopten op bevrijding, op redding, op een nieuwe toekomst. Drie wijzen uit verschillende delen van de wereld trokken zich het lot van de wereld aan en gingen op zoek naar een teken van verlossing, redding en hoop.

Ze begonnen ieder in hun eentje aan een lange en moeizame tocht, want overal waar ze kwamen was er lockdown, afgedwongen door koning Covid. Via google Maps hadden ze hun routes uitgestippeld.

Ook hadden ze over elkaars reizen op facebook gelezen, via Zoom gecorrespondeerd en afgesproken waar op de wereld ze elkaar zouden treffen. De ontmoeting was dicht in de buurt van de plaats waar de oude boeken over een Redder en Verlosser vertelden. De drie waren er zo zeker van dat ze een Redder zouden vinden, dat ze alvast geschenken hadden meegenomen.

Goud, wierook en mirre. Goud omdat het verdwijnen van koning Covid als goud zou zijn voor de wereld. Wierook, om eer te brengen aan de Verlosser zelf. Mirre, om de Redder te zalven tot nieuwe koning voor de wereld.

De drie wijzen hadden op Instagram gehoord dat ze een ster moesten volgen om de Verlosser te vinden. De ster bleef boven een achterafstalletje hangen. Een kindje lag er in een voederbak. Zijn vader en moeder zaten erom heen. Een os en ezel zorgden voor warmte en bescherming. Omdat het lockdown was, hielden de wijzen anderhalve meter afstand.

Enkele schaapherders, mensen van geen betekenis in de wereld, stonden met hun schapen op gepaste afstand van het kindje, zodat ze het toch goed konden zien. De drie wijzen vroegen zich af of ze wel op de juiste plek waren. Ze hadden een andere Redder verwacht, groot en machtig met goud en glitter omhangen.

Hoe kon dit Kind Redder zijn? Terwijl het kind hen aankeek, vulde hun hart zich met een gevoel dat ze nog niet eerder hadden gekend. Een gevoel van warmte voor alles en iedereen, ze zagen vrede over de hele wereld, hartelijkheid onder de mensen, ze zagen hoe mensen geborgenheid bij elkaar vonden, hoe zachte krachten mensen milder maakten.

De wereld van koning Covid kende vooral jaloezie, competitie en strijd. Iedereen was altijd maar voor zichzelf in de weer. Het was ieder voor zich en God voor ons allen. Mensen spraken harde taal en maakten elkaar voor grof vuil uit. Het kindje draaide het wereldbeeld om.

Zelfzuchtigheid maakte plaats voor vrijgevigheid, eenzaamheid voor verbondenheid, vijandschap sloeg om in vriendschap, radeloosheid werd hoop, concurrentie werd samenwerking.

Was dit visioen een begin van Redding waar de wijzen en de hele wereld zo’n behoefte aan hadden? Redding die niet met grote legers wordt afgedwongen, maar die in het hart van elke mens gelegd wordt. Aangeraakt door het wonder van het kleine kind, verlieten de drie wijzen gevaccineerd met Gods liefde de stal.

Ook de herders waren ontroerd. Ze voelden dat ze er helemaal bij hoorden en dat niemand meer alleen zou hoeven zijn, dat niemand minder zou zijn dan een ander. Ook zij voelden de liefde van God door de ogen van dit kind.

De wijzen en herders vertelden onderweg aan ieder die het horen wilde over wat ze hadden meegemaakt, hadden gevoeld en gezien daar in die stal. Voorbijgangers waren verwonderd en ontroerd. Het voelde alsof koning Covid met het vaccin van de liefde verjaagd kon worden. De wijzen en herders zorgden met hun verhalen ervoor dat mensen werden ingeënt met het visioen van het kleine kind. Koning Covid had het nakijken, zijn koninkrijk liep ten einde.

Overweging bij Kerstmis van pastor Wim van Reen

By | Geen categorie | No Comments

Kerstmis maakt ieder jaar een verlangen in ons wakker naar geluk, gezelligheid, naastenliefde en vrede. Zowel kerkelijk betrokken mensen als mensen die bijna geen binding met de kerk hebben, bezoeken dan volop kerstvieringen.

We hadden gehoopt Kerstmis ook dit jaar op deze ongedwongen gezellige en feestelijke manier in volle kerken en thuis te mogen vieren. Het kan echter niet. We moeten nu vooral oppassen, ons aan verscherpte regels houden, veiligheid en gezondheid voorop stellen.

Kerstavond kon alleen via een livestream vanuit een lege sint Bavokerk gevolgd worden. Dus je zou kunnen zeggen: dit jaar vallen de slingers en bellen van Kerstmis grotendeels weg. Corona heeft ons duidelijk gemaakt, dat niets meer vanzelfsprekend is. Het virus heeft onze kwetsbaarheid blootgelegd.

We vertrouwden vóór de pandemie misschien wel te veel op onze eigen kracht en geloofden bijna heilig dat wij in staat waren het leven te maken en te beheersen. En natuurlijk bezitten we krachten die ons veel hebben gebracht en nog zullen brengen.

Maar virusdeeltjes, niet waarneembaar voor het blote oog, hebben het leven ontdaan van de glorie die we meenden te bezitten. We werden geconfronteerd met onze kwetsbaarheid en we leren elke dag om die te aanvaarden.

We ontdekken dat we meer moeten omzien naar elkaar, beter op elkaar moeten letten, aandacht hebben voor wie ziek wordt, voor elkaar bidden om genezing en goede gezondheid. Helpt het virus ons zo de betekenis van Kerstmis te herontdekken?

Iets kleins en krachtigs heeft ons overrompeld en van ons stuk gebracht. Vandaag beseffen we dat iets kleins en krachtigs ons gegeven wordt door God. God schenkt ons zijn zoon en Hij hoeft er niets voor terug. God wil dat wij gelukkig zijn. God maakt zichzelf kwetsbaar, want Hij geeft ons het liefste dat Hij heeft. God legt zijn liefde in de kribbe. Hij nodigt ons uit om onze kracht te vinden voor de wereld, en van zijn liefde uit te delen.

Wij zijn verwonderd wanneer nieuw leven zich aandient, want juist in de geboorte van een kind voelen we hoe er een kracht werkzaam is, die ons overstijgt. De geboorte van een kind is een scharniermoment in ons leven waar we aan de grens van ons kennen en weten komen, en we in dankbaarheid stil omhoog kijken.

Vandaag heeft God zich kwetsbaar gemaakt in de geboorte van een kind, Hij doet dit omwille van ons, zodat Hij in ons hart zijn intrek kan nemen. Wij mogen in ons hart zijn kracht vinden, om daarmee de beste mensen te kunnen worden, die we maar kunnen zijn. Kwetsbare mensen wel, die het beste van wat ze in huis hebben willen geven aan elkaar. En dit jaar misschien nog wel meer en dieper dan andere jaren.

We mogen mensen worden die vrede brengen, elkaar vergeving schenken voor verkeerde keuzes, mensen die zich met elkaar verzoenen na conflicten, mensen die zorg hebben om elkaar, die omzien naar wie ziek zijn, die eenzamen bijstaan, die een aardig woord en een lief gebaar voor een ander over hebben. Dat zulke kleine gebaren en woorden de kracht mogen bezitten om geluk te verspreiden. Zalig Kerstfeest

Overweging bij 3e zondag van de Advent van pastor Wim van Reen

By | Geen categorie | No Comments

In de parochie waar ik voorheen werkte werd een asielzoekerscentrum gevestigd. Aan de zuidkant van de gemeente niet ver verwijderd van de kerk waar ik werkte. Er was op voorhand door menigeen geprotesteerd tegen de komst van het centrum, want er zouden 80 stacaravans komen met maximaal 400 bewoners.

Mensen die zich altijd trouw met de kerk verbonden hadden, werden opeens gegrepen door de angst voor het vreemde. Hun kinderen zouden niet meer veilig over straat kunnen, vrouwen zouden aangerand worden en nog erger. De huizenprijzen zouden dalen, de buurt zou achteruit gaan.

Na enige tijd meldde zich een Afrikaanse vluchtelinge met haar kinderen bij de parochie. Haar man was door de regering in haar thuisland vermoord. Zij vond het fijn om te zingen en zou graag lid worden van het kerkkoor. Haar kinderen meldde zij aan als misdienaars.

Christine, zo heette zij, wilde met haar kinderen haar geloof belijden en vieren. Ze werd lid van het rouw- en trouwkoor.

De oudere dames stonden even wat onwennig, toen zij binnen stapte, een kleurrijk geklede donkere vrouw, minstens 25 jaar jonger dan de dames zelf. Ze werd vrijwel meteen door de koorleden van harte opgenomen, want ze wilde zingen. Ze werd geholpen waar hulp bij nodig was. Ze hoorde er bij.

Haar kinderen gingen mis dienen. Ze waren zeer respectvol naar anderen, waren zeer dienstbaar en toonden een eerbied voor het heilige van de kerkelijke ruimte, die ik zelden bij kinderen had gezien.

Een paar jaar later kreeg Christine te horen, dat zij met haar kinderen niet in Nederland kon blijven. Ze moest terug naar het land waar ze in Europa was aangekomen, Frankrijk. Met pijn in haar hart en in het hart van veel parochianen, verliet Christine Nederland. Een korte gebedsdienst bij een parochiaan thuis die zich om het vluchtelingengezin bekommerde, vormde een biddende afsluiting van een bijzonder mooie tijd in de parochie.

Waarom vertel ik u dit? In het evangelie van vandaag horen we over Johannes de Doper, die de vraag gesteld krijgt: wie bent u? Als die vraag gesteld zou zijn aan Christine, wat zou zij hebben geantwoord? Voor menigeen was zij een Afrikaanse, of een vluchteling, of een gelukzoeker. Haar antwoord op de vraag wie ben je, gaf zij door binnen te stappen bij het koor en haar kinderen als misdienaar aan te melden: Ik ben een mens die zoekt naar God.

En God zou haar altijd beschermen, ze zou nooit verloren lopen, God ging altijd met haar mee, en dat is maar goed ook, want als je man wordt vermoord, je je land moet ontvluchten, in den vreemde terechtkomt en overgeleverd bent aan regelgeving, dan kun je maar beter God altijd bij je hebben, want zonder Hem is er slechts woestijn.

Ook bij de gebedsdienst rond haar afscheid, was zij weliswaar verdrietig, maar ook hoopvol en vol vertrouwen, want God zou ook nu weer met haar meegaan.

Als de vraag gesteld zou worden aan die ene geloofsgemeenschap: wie bent u? Dan lag ook hun antwoord in wat zij lieten zien. Er waren mensen die zich om het lot van Christine en haar kinderen bekommerden, uit hun daden steeg zorg en liefde op. Er waren ook mensen die het gezin met de rug aankeken en besmuikt over hen spraken. Uit hun woorden klonk angst voor wat niet eigen was.

Wie ben je? Misschien ben je een zorgzaam mens, of een angstig mens. Maar je bent kind van God en God gaat ook met jou mee.

Christine vertrok naar Parijs, in de hoop ook daar lieve mensen tegen te komen, die duidelijk zouden maken dat God overal is. Dat God geen onderscheid maakt tussen mensen, omdat ieder mens Hem lief is. Enkele parochianen hebben nog jaren contact gehouden met Christine. Ze volgde een opleiding tot verpleegster. Ze werd hoofd van een afdeling. Haar kinderen gingen naar de universiteit.

Een keer in de zoveel jaren kan zo’n bijzondere ontmoeting je leven tekenen. De ontmoeting met Christine heeft mijn pastoraat verdiept. Van haar leerde ik wat het zeggen wil om diep van binnen een rotsvast vertrouwen te hebben in God, dat hoe je leven er ook uit komt te zien, hij jou altijd als je kind zal beschermen.

Wie ben je, vragen geleerden aan Johannes. Ik ben een roepende in de woestijn. Er komt iemand na mij, die groter is dan ik. Hij is de liefde in eigen persoon, Hij zal God een uniek gezicht geven. Christine wist dit al heel erg lang.

Kinderkerstverhaal ‘Kerstmis aan een dun draadje’

By | Geen categorie | No Comments

Kerstmis is dit jaar heel anders dan anders, ook voor kinderen. Vieringen met kinderen en ouders en opa’s en oma’s zijn helaas niet mogelijk. Maar via livestream is er op kerstavond wel het kerstverhaal te zien, uitgebeeld met marionetten. De uitzending is te zien op www.sintbavorijsbergen.nl via een link naar ‘uitzending gemist’. Tijdstip: 24 december om 17.00 uur.

Achterin de kerken en op de websites van de parochie is een kleurplaat te vinden van een kerstster. De kinderen kunnen deze kleuren en met een mooie kerstwens mailen naar g.damen@live.nl Enkele wensen zullen in de uitzending te horen zijn.

kleurster 2020 Sint Willebrord

 

X