Category

Geen categorie

Opname viering 17 Mei jl. Maria boodschap Zegge

By | Geen categorie | No Comments

Middels onderstaande link kunt u de viering van Zondag 17 mei JL. bekijken. Deze viering is opgenomen in de Heilige Maria boodschap kerk in Zegge.

Voorganger is Pastoor Hans van Geel samen met het Pasorale team van onze Sint Franciscusparochie.

Het kerkboekje voor deze viering treft u aan  Zegge 17 mei 2020, Liturgieboekje 31

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

Overweging Hemelvaart

By | Geen categorie | No Comments

Het is acht jaar geleden, dat ik als eerstaanspreekbare pastor betrokken was bij de sluiting van de Heilig Hartkerk in Etten-Leur. Velen van u zullen deze kerk hebben gekend, in de buurt van klooster het Withof.

Er lagen levensverhalen in deze heilige ruimte. Ontelbare scharniermomenten uit veler levens werden er gevierd en herdacht. Kinderen mochten hun intrede in die kerk doen, door doop, communie en vormsel. Velen hadden zich hier aan elkaar in trouw verbonden en anderen moesten elkaar plotseling of na een ziekbed definitief ongewild weer loslaten.

Al die momenten stonden op het netvlies gegrift. Mensen wisten nog precies waar de kist had gestaan, waar zij een kring om de doopvont hadden gemaakt, wie de Vormheer was toen hun kind het vormsel deed en wie de ringen bij het huwelijk bracht en hoe. Mensen waren van deze plek gaan houden, omdat ze hun leven erin terug konden lezen. Het waren dierbare momenten waarop mensen een nieuwe fase in hun leven binnenstapten, zij gingen hun weg hierna anders dan voorheen. En het verhaal van Jezus bleef met hen meegaan.

De Heilig Hartkerk was niet de eerste en ook niet de laatste kerk die de deuren zou sluiten. Veel parochies gingen haar hierin voor en vele zouden en zullen volgen. In de regio Rucphen en de regio Zundert, zijn alle 10 kerken nog in gebruik voor de eredienst. Moeten ook wij een keer een kerk loslaten? Kunnen we dat? Loslaten vraagt het beste van onze krachten. Zal ons verstand zeggen dat het onvermijdelijk wordt? Hoe zal het ons hart vergaan? Ons hart, de plek waar de bepalende verhalen van ons leven door God in liefde bewaard en gekoesterd worden.

Hoe hebben mensen bij het sluiten van kerken dit loslaten eerder gedaan? Waren ze daartoe in staat? Hebben ze zich van kerk afgekeerd? Hebben ze de nieuwe situatie omarmd en hebben ze een nieuw gelovig thuis gezocht? Waren ze verslagen, liet het hen onverschillig of maakten ze er het beste van. In de Heilig Hartkerk hebben we samen met parochianen groepsgesprekken gevoerd en konden zij aan de hand van foto’s dierbare herinneringen aan hun kerk ophalen. Hun verhalen van verdriet en vreugde werden bewaard, opgetekend en gebundeld. De verhalen en herinneringen waren als hartkloppingen voor dit huis van God, dit huis van mensen.

Vandaag vieren we Hemelvaart. Jezus gaat naar zijn Vader en komt nog eenmaal in het midden van zijn leerlingen. Zij waren ook mensen. Wilden zij evenmin loslaten. Ze moesten hun Heer loslaten en zelf verantwoordelijkheid gaan nemen voor leven en geloven, geholpen door Gods Geest. Hun verstand had dit eerder door, dan hun harten dit konden toelaten, want hun harten waren nog geklonken aan die Ene.

Veertig dagen hadden de apostelen nodig om te verstaan hoe God hun toekomst zou vormen. Ze zouden vallen en opstaan, struikelen en doorgaan. Ook het volk van God had onder leiding van Mozes 40 jaar in de woestijn nodig om hun vroegere leven los te laten en het beloofde land binnen te trekken. 40 dagen verbleef Mozes op de berg om de tien woorden van God te leren verstaan. 40 dagen verbleef Jezus in de woestijn om zijn opdracht als Zoon van God te leren aanvaarden.

Zouden wij ook het geluk hebben, dat God ons 40 dagen of 40 jaren vertelt over de weg die voor ons ligt? Hoe zou het ons vergaan? Zouden ook wij vallen en opstaan, struikelen en doorgaan? Zou ons verteld worden, dat onze kerk voor altijd in ons hart gegrift staat, ook als we er afscheid van hebben genomen? Zou Gods Geest ons komen helpen om het loslaten uit te houden ook als dat bijna niet uit te houden is? Zou Gods Geest ons kunnen leren dat kerk alleen maar kerk is als ze in en door mensen gestalte krijgt? Zou Gods Geest ons kunnen leren dat we zonder muren en een dak ook kerk van God kunnen zijn?

De leerlingen van Jezus zullen de eerste kerk zonder muren en dak gaan bouwen, het wordt een gemeenschap van God en mensen, geleid door Gods Geest. Ook wij moeten zelf kerk zijn, wij zijn het die door God uitgenodigd worden zijn kerk te bouwen. Gods Geest zal ook ons daarbij helpen, dat is beloofd.

Hemelvaart gaat niet over staren naar boven, het is de dag om samen naar de aarde te kijken en haar tot Gods Rijk om te vormen.

Pastor Wim van Reen.

Bericht van broeder Alois

By | Geen categorie | No Comments

Afgelopen zondag (10 mei) zou ik voor een retraite van een week naar Taizé in Frankrijk zijn gegaan. Helaas was het hele land in lockdown en dus ook de broedergemeneeschap van Taizé. Broeder Alois beschrijft wat dit met de gemeenschap heeft gedaan.

Bericht van broeder Alois
« Om gebeurtenissen niet alleen te doorstaan maar om, in God, ermee op te bouwen. »

In deze tijd van Pasen nemen de angsten en zorgen over het coronavirus wereldwijd toe. In Taizé vierden we voor het eerst de Goede Week en Pasen zonder bezoekers. We moesten de mensen die van plan waren om te komen, vragen om thuis te blijven, en de Kerk van Verzoening is dicht. We gaan door met ons leven van bidden en werken “afgesloten van alles maar verbonden met allen”. We beseffen ons goed dat het gebed ons verbindt met zovelen over de hele wereld.

Via telefoon en internet ontvangen we veel berichten van mensen die verspreid over de wereld dezelfde uitdagingen tegenkomen. Enkele van onze broeders wonen of reizen in Korea, Italië en elders. Onze Chinese broeders volgen in contact met hun families aldaar – nauwlettend en bezorgd – de ontwikkeling van de epidemie.

Los van de nodige voorzorgsmaatregelen en veranderingen in onze manier van leven, raakt deze onverwachte en uitzonderlijke gezondheidscrisis ons natuurlijk ook dieper. Allereerst zijn we bewogen met het lijden van de slachtoffers, de zieken, hun families en alle anderen die zwaar getroffen worden door de economische gevolgen. We bidden voor hen.

We willen ook onze dank en bewondering uitspreken voor allen die met man en macht de slachtoffers helpen en onze publieke diensten hierop afstemmen. Er zijn zoveel verhalen van creativiteit, vrijgevigheid en solidariteit, van mensen die zich verzetten tegen passiviteit en ontmoediging.

Hoe kan het anders dan dat we ons in deze moeilijke tijd afvragen: Wat vraagt Christus van ons? Wat reikt de Opgestane ons aan, hij die ondanks de gesloten deuren temidden van zijn ontmoedigde discipelen stond? Waartoe roept hij ons nu? Om in de huidige moeiten, zoals broeder Roger ( de stichter van Taizé) zei, “gebeurtenissen niet alleen te doorstaan maar om, in God, ermee op te bouwen.”

Christus volgen, leidt ons naar een ervaring van bekering, van ons wegdraaien van het duister naar het licht van de Opgestane. Laten we ons in ons dagelijks leven niet laten afleiden door angsten, woede, spijt, verwarring, en de duisternis die beslag wil leggen op de hele wereld en op al onze aandacht. Maar laten we diep in ons hart in verbinding blijven met de bron van vrede die altijd alles te boven gaat.

De sociale isolatie en voorzorgsmaatregelen nemen nog steeds toe om besmetting te voorkomen. Laten we temidden daarvan goed zorgen voor onze onderlinge relaties, die van onschatbare waarde zijn. Laten we door telefoongesprekken en berichten onze vriendschap laten blijken met mensen die afgezonderd zijn. Laten we in contact blijven –vooral met de ouderen, de meest kwetsbaren en zij die al met andere ziekten of moeiten te maken hebben.

In de komende tijd nemen wij wat concrete initiatieven om onze geestelijke verbondenheid te uiten. Elke avond wordt er vanuit ons huis een gebed met een klein groepje broeders uitgezonden. Dit is te vinden op de sociale media [http://www.taize.fr/nl_article27563.html] (om 20:30 uur Nederlandse tijd). En wie wil kan ons ook gebedsintenties sturen [http://www.taize.fr/nl_article3129.html].

Met de woorden van Paulus aan de Romeinen: “Wat zal ons scheiden van de liefde van Christus? Tegenspoed, ellende of vervolging, honger of armoede, gevaar of het zwaard? (…) Ik ben ervan overtuigd dat niets ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die hij ons gegeven heeft in Christus Jezus, onze Heer.” (Romeinen 8 vers 35,38-39 NBV)

Broeder Alois

Overweging door Pastor Wim van Reen:

By | Geen categorie | No Comments

Toen Moeder Theresa in India vele volgelingen kreeg, kwamen die op een dag bij haar klagen. Ze waren zoveel tijd kwijt met hun gebedsleven, dat ze te weinig tijd hadden om de armen te helpen. Moeder Theresa nam hun klacht in overweging en enkele dagen later was haar antwoord: “We gaan meer bidden.”

 

Een vreemd antwoord als je de handen uit de mouwen wilt steken. Moeder Theresa koos voor gebed, omdat je alleen dan kunt blijven helpen, als je gevoed wordt door een diepe Bron, door God. Wie niet in zichzelf keert, kan niet naar buiten gaan.

 

Zou Moeder Theresa hebben gekozen voor meer armenzorg, dan zouden meer mensen hulp hebben gekregen. Maar ze was bezorgd dat haar zusters in al die ellende zelf uitgeput zouden raken? Als je dorst hebt en de put is leeg, wie kan je dan water geven?

 

In de eerste lezing komen we ook zoiets tegen. Toen het aantal leerlingen steeds groter werd, begonnen de mensen te mopperen; hun weduwen werden bij de dagelijkse zorg achtergesteld. De twaalf riepen de hele groep leerlingen bij elkaar en zeiden: `Wij mogen Gods woord niet verwaarlozen, we moeten samen blijven komen om te bidden. Alleen dan kunnen we meer mensen helpen. Zij begrepen dat je zonder spirituele voeding Gods werk niet kunt blijven doen. Je moet luisteren naar Gods Woord en samen bidden, om gevoed te blijven.

 

De eerste christenkerk groeit. En waar men in een kleine groep eerst nog aandacht kon hebben voor alle weduwen en wezen, lukt dat, nu de groep groeit en groeit, niet meer. Mensen voelen zich achtergesteld. De een krijgt meer zorg dan de ander. Hoe lossen ze dit op?

 

Ze doen het iets anders dan Moeder Theresa. Ze houden vast aan gebed en bezinning, maar er moet ook goeie zorg blijven. Men gaat de taken verdelen. 7 mensen die bekend staan als wijs en vol van Geest, krijgen de zorg over de armen en weduwen. De apostelen op hun beurt leggen zich toe op het gebed en het Woord van God. Terwijl de ene groep naar buiten gaat, keert de andere naar binnen, naar de kern, de Bron.

 

De 7 zorgers krijgen van de apostelen de handen opgelegd. En dit zegengebaar maakt hen bewust van de Bron die hen voedt: Jezus Christus. De zorgers doen hun taak niet enkel uit zichzelf, maar worden geleid en gevoed door God. Hiertoe keren ze telkens terug naar de gemeenschap, om te bidden en te luisteren naar het Woord van de Heer. Hun put valt niet droog, er is water genoeg.

 

In de evangelielezing horen we Jezus spreken over het huis van zijn Vader. Het huis van de Vader heeft bij ons verschillende betekenissen. Sommigen wijzen naar de hemel, de plek waar na de dood God op ons wacht. Anderen zien de kerk als het huis van de Vader. Weer anderen zeggen dat de mens zelf het huis van de Vader is. Het huis van ons lichaam, als het huis van de Vader. Jezus laat in het midden welk huis hij bedoelt, wel is de weg ernaar toe helder.

 

Om in het huis van de vader te komen, moet je de weg van Jezus volgen. Hij zegt, je hebt mijn weg gezien. Ga mensen genezen, spreken over het Rijk van God, opkomen voor weduwen en wezen, doe mensen die gebukt gaan onder het leven weer recht opstaan.

 

Zou Jezus al zijn goede daden uit zichzelf hebben gehaald, dan zou zijn Bron zijn opgedroogd. Zijn daden zijn zijn daden niet. Het is God die in Hem werkt. God is zo dicht bij Jezus, dat de Vader in Hem is en Hij in de Vader. Dat is meer dan bidden en luisteren naar het woord van God. God heeft zich in Jezus zo diep genesteld, dat Christus zelf het huis van de Vader is geworden. God woont in Hem en Hij in God. Zij zijn één. Jezus zegt: De woorden die Ik tot jullie spreek, spreek Ik niet uit Mijzelf: het zijn daden van de Vader, die in Mij blijft. Ik ben in de Vader en de Vader is in Mij.

 

De lezingen van vandaag zijn een pleidooi om eens stil te staan bij wat we doen, om tot bezinning te komen. Herkennen we het gevoel dat we uitgeput kunnen raken van de vele dingen die we moeten doen? En herkennen we hoe we een langzame opdrogende put kunnen zijn. Waar halen we dan levend water vandaan? Worden we gevoed door God, door Jezus, heilige Geest of een andere Bron?

 

Zo als Jezus en God een zijn geworden is voor ons niet haalbaar. We mogen ons er wel door laten aanspreken, Jezus kan het water in onze put zijn. Wij kunnen wel kijken hoe de leerlingen van Jezus en hoe moeder Theresa ervoor zorgden dat er water in de put zou staan en de Bron niet opdroogt. Van hen kunnen we leren het huis van de Vader te onderhouden.

 

Een theoloog die zich bezighield met parochieontwikkeling, dus met de vragen hoe een parochie tot groei en bloei komt, had voor zijn onderzoek het vrijwilligerswerk in veel parochies onderzocht. Hij kwam tot de ontdekking, dat er veel goed werk werd gedaan, dat veel mannen en vrouwen een enorme inzet toonden om de parochie op te bouwen. Hij zag veel actieve mensen, die zich bijna niet afvragen: waardoor word ik eigenlijk gevoed? Uit welke Bron leef ik? Van waaruit komt mijn inzet? Waar leidt die inzet toe? Komt dit alles uit mijzelf of mag ik ook af en toe even bij de Bron gaan zitten om water te halen?

 

Zijn onderzoek werd een pleidooi voor bezinning en gebed, voor inkeer en geloofsgesprek. Het vele goede werk dat al werd gedaan, zou er mogelijk nog beter van worden. Want de werker zelf zou weten dat hij niet alles uit zichzelf haalt, maar dat God hem deze mooie weg helpt gaan. Want in het huis van mijn Vader kunnen velen hun verblijf houden. De theoloog gaf zijn boek de titel mee: eigenlijk wisten we het wel, maar we waren het vergeten.

Opname viering Zondag 3 mei vanuit de Heilige Maria Boodschapkerk Zegge

By | Geen categorie | No Comments

Middels onderstaande link kunt u de viering van Zondag 3 mei JL. bekijken. Deze viering is opgenomen in de Heilige Maria boodschap kerk in Zegge. Voorganger is Pastoor Hans van Geel samen met het Pasorale team van onze Sint Franciscusparochie.

Deze viering is de start van de Meimaand en vierden we in de katholieke kerk de Wereldgebedsdag voor de Roepingen.

Het kerkboekje voor deze viering treft u aan Zegge 03 mei 2020, Liturgieboekje 29

 

Moederdag viering (zonder publiek) op 10 mei om 10 uur.

By | Geen categorie | No Comments

Op zondag 10 mei om 10 uur is er een Moederdag viering (zonder publiek) in de Willibrorduskerk, St. Willebrord. De dienst wordt gefilmd en later uitgezonden op YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCXMg5ZgSzjmriigPvoNZXag
U kunt voor deze viering gebedsintenties af laten roepen. U kunt ze opgeven op het parochiesecretariaat op maandag en/of donderdag, 4 en 7 mei tussen half 10 en half 1.

Overweging door pastor Wim van Reen

By | Geen categorie | No Comments

Ik hoor mijn vader opgewekt door het huis gaan, melodieën van kerkliederen fluitend. Zijn vrolijkheid was aanstekelijk. Ik zie mijn moeder nog achter de parochieboeken zitten, waarin ze met haar prachtige handschrift nauwgezet namen van dopelingen, gehuwden en overledenen inschreef. Ze waren kritische en loyale volgers van de kerk. Mijn vader had alles over het pastoraal concilie in Noordwijkerhout in 37 plakboeken verzameld.

Ik vermoed, dat in ons gezin de kiem is gelegd voor mijn roeping. Ik heb mij als kind en later als student en pastor altijd thuis gevoeld in de sfeer van kerk en geloof. Het voelde als een warme jas.

Door de jaren heen, is God in mijn oor blijven fluisteren. Ik ging theologie studeren en heb mijn beroep van kerkenwerk gemaakt. Doordat God mijn ouders had voorzien van religieus talent en liefde voor de kerk, lag de kiem voor mijn weg ten diepste bij Hem.

De kerk viert vandaag de Wereldgebedsdag voor de Roepingen. Er wordt wereldwijd gebeden om roepingen voor priesters, diakens en het religieuze leven. We mogen ook bidden voor roeping van pastoraal werksters en pastoraal werkers en voor vrijwilligers die zich voor het parochieleven en zielzorg willen inzetten.

Paus Franciscus staat in een brief aan alle gelovigen stil bij deze Roepingenzondag. Hij doet dit aan de hand van 4 woorden: dankbaarheid, moed, moeite en lof. Dankbaar aan God, omdat Hij ons in het hart wil raken met zijn Stem. Moed de Roep te beantwoorden terwijl onze innerlijke spoken ons hart met onzekerheden behangen.

Moeite, om iedere dag opnieuw de Stem van God om te zetten in antwoord en handelen en vaak tegen heersende opvattingen in. Wanneer God dagelijks de hand reikt, mogen we Hem lof toezingen. Zo bemoedigt Paus Franciscus met vier woorden allen die geroepen zijn tot een godgewijd leven.

We mogen deze dag natuurlijk ook de Wereldgebedsdag van Antwoorden noemen. Onze  antwoorden op de uitnodiging van God om met eigen talenten werk te maken van zijn boodschap. Want de gebedsdag van onze roeping was namelijk de dag van ons doopsel. Vanaf die dag zouden we als christen gaan leven. Mijn ouders wezen mij daarin de weg, zodat ik de roep van God van mijn eigen gelovige antwoord mocht leren voorzien.

 

Ook Maria werd geroepen om de weg van God te gaan. En terwijl bij ons de roep van God een leven lang kan rijpen en wij ons antwoord aan soms schoorvoetend Hem leren geven, laat Maria, zonder aarzelen haar antwoord als godslof klinken: Mij geschiede naar uw Woord.

Haar vermogen om onomwonden en onvoorwaardelijk God te antwoorden, en zijn Weg te gaan, is wat haar zo geliefd en dierbaar maakt voor ons. Ook wij krijgen haar onvoorwaardelijke toewijding en aandacht en zij bewaart ons in haar hart. Bij mensen vinden we niet altijd zo’n toegewijd hart.

Maria zal Gods zoon ter wereld brengen, die Christus genoemd wordt. Hij laat ons zien, hoe onvoorwaardelijk liefhebben eruit ziet. Hij is de Goede Herder die de deur van de schapen is. De schapen luisteren naar zijn stem. Zij volgen Hem en gaan door de deur de schaapskooi binnen. Daar wacht ook hen onvoorwaardelijke herderlijke zorg en liefde.

Bij onze doop roept God ons om de stem van die Goede Herder te volgen. De Paus zegt, dat we dankbaar mogen zijn voor zo’n liefdevolle herder. Het vraagt moed en het kost moeite om zijn weg te gaan. We zullen vallen en opstaan, struikelen en doorgaan. Hoe hobbelig onze weg ook wordt, ons is hoe dan ook een behouden aankomst beloofd, waar we Gods lof zullen zingen.

In het gezin waarin ik opgroeide heeft God de kiem gelegd voor het antwoord dat ik later kon geven. Daar ben ik dankbaar voor. Of mijn antwoord altijd voldoet aan de uitnodiging om Hem te volgen, durf ik niet te claimen. Ook ik heb er vaak moed voor nodig en moet me soms moeite getroosten. Wanneer men u en mij vraagt of wij volgers van Christus zijn, dan mogen we zeggen: vraag het maar aan mijn broeders en zusters, zij zien hoe mijn antwoord aan de Goede Herder eruit ziet. Godlof.

Amen

Roepingenzondag

By | Geen categorie | No Comments

Lieve mensen van de regio Rucphen en de regio Zundert. Komende zondag wordt het een bijzondere viering, zaterdag om 17.00 uur vanuit de Bavokerk te Rijsbergen en zondag om 10.00 uur vanuit de Maria Boodschapkerk te Zegge. Drie sporen komen samen. We vieren Roepingenzondag, waarbij aandacht gevraagd wordt voor hen die werk willen maken van hun geloof. We maken tevens een begin met de Meimaand, waarin Maria centraal staat als de Moeder Gods, die haar leven in het teken stelde van de Heer. En ons wordt in het evangelie de Goede Herder getoond, die als geen ander werk maakte van de liefde van God. Bij alle drie deze sporen gaat het om geroepen worden, maar nog meer om de vraag welk antwoord aan God gegeven wordt. Hoe zal ons eigen antwoord op de roep van God eruit zien? Laten we bidden dat wij ons hart openstellen voor de Stem van God, en dat wij zijn weg willen gaan. Ik wens ons allen zaterdag en zondag een fijne viering en een gelovig antwoord toe.

Pastor Wim van Reen

X