Overweging door pastor Wim van Reen

Ik hoor mijn vader opgewekt door het huis gaan, melodieën van kerkliederen fluitend. Zijn vrolijkheid was aanstekelijk. Ik zie mijn moeder nog achter de parochieboeken zitten, waarin ze met haar prachtige handschrift nauwgezet namen van dopelingen, gehuwden en overledenen inschreef. Ze waren kritische en loyale volgers van de kerk. Mijn vader had alles over het pastoraal concilie in Noordwijkerhout in 37 plakboeken verzameld.

Ik vermoed, dat in ons gezin de kiem is gelegd voor mijn roeping. Ik heb mij als kind en later als student en pastor altijd thuis gevoeld in de sfeer van kerk en geloof. Het voelde als een warme jas.

Door de jaren heen, is God in mijn oor blijven fluisteren. Ik ging theologie studeren en heb mijn beroep van kerkenwerk gemaakt. Doordat God mijn ouders had voorzien van religieus talent en liefde voor de kerk, lag de kiem voor mijn weg ten diepste bij Hem.

De kerk viert vandaag de Wereldgebedsdag voor de Roepingen. Er wordt wereldwijd gebeden om roepingen voor priesters, diakens en het religieuze leven. We mogen ook bidden voor roeping van pastoraal werksters en pastoraal werkers en voor vrijwilligers die zich voor het parochieleven en zielzorg willen inzetten.

Paus Franciscus staat in een brief aan alle gelovigen stil bij deze Roepingenzondag. Hij doet dit aan de hand van 4 woorden: dankbaarheid, moed, moeite en lof. Dankbaar aan God, omdat Hij ons in het hart wil raken met zijn Stem. Moed de Roep te beantwoorden terwijl onze innerlijke spoken ons hart met onzekerheden behangen.

Moeite, om iedere dag opnieuw de Stem van God om te zetten in antwoord en handelen en vaak tegen heersende opvattingen in. Wanneer God dagelijks de hand reikt, mogen we Hem lof toezingen. Zo bemoedigt Paus Franciscus met vier woorden allen die geroepen zijn tot een godgewijd leven.

We mogen deze dag natuurlijk ook de Wereldgebedsdag van Antwoorden noemen. Onze  antwoorden op de uitnodiging van God om met eigen talenten werk te maken van zijn boodschap. Want de gebedsdag van onze roeping was namelijk de dag van ons doopsel. Vanaf die dag zouden we als christen gaan leven. Mijn ouders wezen mij daarin de weg, zodat ik de roep van God van mijn eigen gelovige antwoord mocht leren voorzien.

 

Ook Maria werd geroepen om de weg van God te gaan. En terwijl bij ons de roep van God een leven lang kan rijpen en wij ons antwoord aan soms schoorvoetend Hem leren geven, laat Maria, zonder aarzelen haar antwoord als godslof klinken: Mij geschiede naar uw Woord.

Haar vermogen om onomwonden en onvoorwaardelijk God te antwoorden, en zijn Weg te gaan, is wat haar zo geliefd en dierbaar maakt voor ons. Ook wij krijgen haar onvoorwaardelijke toewijding en aandacht en zij bewaart ons in haar hart. Bij mensen vinden we niet altijd zo’n toegewijd hart.

Maria zal Gods zoon ter wereld brengen, die Christus genoemd wordt. Hij laat ons zien, hoe onvoorwaardelijk liefhebben eruit ziet. Hij is de Goede Herder die de deur van de schapen is. De schapen luisteren naar zijn stem. Zij volgen Hem en gaan door de deur de schaapskooi binnen. Daar wacht ook hen onvoorwaardelijke herderlijke zorg en liefde.

Bij onze doop roept God ons om de stem van die Goede Herder te volgen. De Paus zegt, dat we dankbaar mogen zijn voor zo’n liefdevolle herder. Het vraagt moed en het kost moeite om zijn weg te gaan. We zullen vallen en opstaan, struikelen en doorgaan. Hoe hobbelig onze weg ook wordt, ons is hoe dan ook een behouden aankomst beloofd, waar we Gods lof zullen zingen.

In het gezin waarin ik opgroeide heeft God de kiem gelegd voor het antwoord dat ik later kon geven. Daar ben ik dankbaar voor. Of mijn antwoord altijd voldoet aan de uitnodiging om Hem te volgen, durf ik niet te claimen. Ook ik heb er vaak moed voor nodig en moet me soms moeite getroosten. Wanneer men u en mij vraagt of wij volgers van Christus zijn, dan mogen we zeggen: vraag het maar aan mijn broeders en zusters, zij zien hoe mijn antwoord aan de Goede Herder eruit ziet. Godlof.

Amen

X